Utihnuo glas Andrije Bajića, ambasadora srpske narodne muzike
Bio je fenomen na estradi, pjevao je na pragu devedesete, jednako kao u mladosti, kada je sa mlađim bratom Tomislavom gradio bogatu karijeru i bio popularan u svim krajevima bivše Jugoslavije. Bio je pjevač, kompozitor i tekstopisac, ambasador srpske izvorne pjesme.
Bio je pjevač, kompozitor i tekstopisac, ambasador srpske izvorne pjesme, koji je zajedno sa bratom Tomislavom, (preminuo 2018. godine) obilježio umjetničku i stvaralačku epohu. Duet “Braća Bajić” je ostavio najdublji trag u muzici i muzičkoj tradiciji srpskog naroda.
Njihove interpetacije ” Ide Mile lajkovačkom prugom”, “Pogledaj de mala moja”, “Maramica svilenica”, “Po gradini mjesečina ko dan”, “Oj ovčare,” “Igraj mala ne sti se”, “Tri livade”, “U livadi pod jasenom,” pripadaju muzičkoj baštini. U to se svakako mogu svrstati i pjesme “Koja gora Ivo,” “Sve behara i sve cvjeta,” ”Ja sam Jovicu šarala varala,” karakteristične za područja u kojima žive Srbi. Za Radio Beograd Bajići su snimili više od 120 trajnih snimaka.
Andrija Bajić, koji je preminuo u 89. godini, tri puta je učestvovao na Festivalu narodne pjesme u Gradišci. I tada, publika mu je dugo aplaudirala, ovacijama pokazivgala poštovanje prema Bajiću, muzičkoj instituciji srpke narodne pjesme.A on je o Gradišci i festival govorio sa velikim poštovanjem.
“Svaki poziv iz Gradiške me raduje, iskreno. Festival je jedinstven u regionu zato što nastupaju dokazani umjetnici, a publika je to prepoznala. Orkestar, organizacija, sve je na vrhunskom nivou. Svi izvođači iz Gradiške, odlaze sa bogatim utiscima,” govorio je Andrija Bajić.
Andrija je rođen 1938. godine u selu Jabučje kod Lajkovca. Imao je šestoro braće i sestara. Ima tri kćerke i četvoro unučadi. Muzikalnost je naslijedio od oca Lazara koji je lijepo pjevao i lijepo pisao. Rano je zavolio i naučio da svira frulu i harmoniku. Komponovao je čuveno kolo „Kolubarski vez“.
Sredinom 60-ih, nastale i prve Andrijine kompozicije na Tomine stihove. Bile su to pjesme, onako kako se pjeva u njihovom kraju: „Duni vjetre s Bukulje planine“, „Rujna zora ne sviće“, „Kolubaro, sestro Šumadije“, „Nad izvorom vrba se nadnijela“, „Prosilo me stotinu momaka“, „Biće tako kako cura kaže“, „Lijepa Šumadinka“, „Večeras mi kapija zaškripala mala“, „Oj, Jovane, Jovo, more“…
Milan Pilipović
